دیوید جونز (David Jones) سازنده GTA و Crackdown 1 ذهنی بسیار خلاق دارد. ایده های او بیشتر در زمینه بازی های Open-World با آزادی عمل زیاد است. پس از جدایی از Rockstar وی شركت Realtime World را تاسیس كرد و بازی Crackdown را برای Xbox 360 ساخت. او تمام ایده های نافرجام GTA را در این بازی به سبك Cell-shade پیاده كرد كه بدون شك این بازی همانند GTA تاثیرات زیادی روی سبك Open-World گذاشت و یك بازی كاملا تحسین شده بود. چیزی كه باعث شد این بازی به یك شاهكار تبدیل نشود، ایرادهای ریز و درشتی بودند كه لطمه هایی به بدنه Crackdown زدند. فروش بالای نسخه یك باعث شد Microsoft تصمیم به ساخت نسخه دوم بزند، ولی این بار دیوید جونز و تیمش قصد داشتند اهدافی را كه در Crackdown نتوانستند پیاده كنند، در بازی جدید خود یعنی APB عملی كنند. Microsoft برای ساخت شماره دوم به جای این كه یك استودیوی حرفه ای را انتخاب كند، استودیوی Ruffian را تاسیس كرد و بلافاصله ساخت شماره دوم را به آن ها داد. اولین ضربه ای كه این بازی خورد، همین بی تجربگی سازنده ها بوده است كه به راحتی بی خلاقیتی و تازه كاری را در Crackdown 2 می بینیم.
 
داستان

تمركز اصلی دیوید جونز در نسخه اصلی روی گیم پلی بود كه بیشتر در زمینه چندنفره بودن شكل می گرفت، به خاطر همین هم هست كه بازی جدید آن ها یعنی APB كاملا به این اصل وفادار است. اما نبود داستان در نسخه قبل یك ضعف به حساب می آمد و عملا بخش تك نفره را خیلی كم رنگ كرده بود. در شماره دوم سازندگان به جای درس گرفتن از نسخه قبل بازهم همان روال قبل را ادامه دادند و Crackdown 2 را بدون داستان طراحی كردند. همین مورد تاثیر بسیار مستقیم و شدیدی روی گیم پلی دارد كه باعث می شود تكرار، جای تنوع و هیجان را بگیرد. شهر بازی همان Pacific City است. در این شهر خلافكارهای خطرناكی وجود دارند و شب های آن به دلیل پخش شدن ویروس پر از زامبی است. اتحادیه ای به نام Cell كه متشكل از بزرگترین خلافكارهای جهان است، قصد دارد كنترل شهر را در دست بگیرد و با سیاست های سازمان نظامی دولتی به نام Agency مبارزه كند. حال شما در نقش یك مامور (Agent) كه برای Agency كار می كنید، باید نه تنها با Cell بجنگید، بلكه باید با كار گذاشتن بمب های UMV به نام Beacon زامبی ها را از سطح شهر ریشه كن كنید. كل داستان محدود به همین موضوع است كه اصلا هیچ دیالوگ، شخصیت و صحنه سینمایی در آن وجود ندارد. درست است كه Crackdown بیشتر یك بازی چندنفره است تا تک نفره، ولی باید قبول كرد که بیشترین قشر بازیكن ها تك نفره بازی می كنند و داستان می توانست خیلی به تنوع بازی كمك كند.
 
گرافیك

Crackdown 1 گرافیك Cell-shade مانند جالبی داشت كه با هنر زیادی طراحی شده بود. Ruffian این بار نه تنها نتوانسته گرافیك بهتری ارائه دهد، بلكه در بعضی مواقع حتی اصل Cell-Shade از بین رفته و ما با یك بازی با گرافیك ضعیف روبرو هستیم. بافت های بی كیفیت، همراه با رنگ بندی مرده چیزی نیست كه از یك عنوان انحصاری Microsoft قابل قبول باشد. در بعضی صحنه های شلوغ مثل انفجار و یا ازدحام زیاد زامبی ها با افت فریم روبرو هستیم. این در حالیست كه Crackdown تكیه شدیدی به سرعت در گیم پلی دارد. شهر همان Pacific City است و Ruffian حتی یك ساختمان هم به آن اضافه نكرده و فقط چند افكت گرافیكی جدید در آن وجود دارد.
 
موسیقی/صداگذاری

همانند بخش های قبل این قسمت هم همان Crackdown 1 است. افكت های صوتی دقیقا همان افكت های قبل هستند. در طول بازی رئیس Agency با شما صحبت می كند كه با ادامه دادن بازی واقعا با یك مشکل بزرگ در این زمینه روبرو می شویم. او همیشه سر شما داد می زند و حتی بعد از این كه نزدیك به 8 ساعت در بازی پیش رفته اید هنوز اصول اولیه گیم پلی را به شما گوش زد می كند. متاسفانه راهی برای خفه كردن این موجود آزار دهنده وجود ندارد! كلا Crackdown در زمینه موسیقی هیچ حرفی برای گفتن ندارد. جو مرده Pacific City می توانست با موسیقی كمی جذاب تر باشد كه متاسفانه این بار Ruffian باز هم همان اشتباهات Realtime World را تكرار كرده است. گذشته از این، موسیقی پخش شده از رادیوها خیلی خوب است، ولی چه فایده که ماشین سواری یكی از كم نقش ترین قسمت های این بازی است؟
 
گیم پلی

Crackdown 1 گیم پلی هوشمندانه ای داشت كه ما بازتاب آن را در بازی هایی مثل inFamous ،Prototype و حتی Assassin's Creed مشاهده كردیم. این بازی با گذاشتن Contentهای زیاد در سطح شهر توانست یك سیستم پاداش خلق كند كه كم كم شما را به خود معتاد می كرد. شخصیت شما یك سرباز پیشرفته است كه توانایی پرش های بلند، قدرت ماهیچه های قوی و... دارد. نكته جالب Crackdown در این است كه این نیروها دقیقا قدرت های طبیعی یك انسان عادی (ولی خیلی تكمیل تر) هستند. مثلا توانایی پرش هایی به ارتفاق چند هزار متر خیلی برای ما هیجان آورتر از نیروهای جادویی است، چون ما در نقش یك نمونه تكمیل شده از خودمان بازی می كنیم. تكیه اصلی گیم پلی به ارتقاء این قدرت ها است. شما با جمع آوری Orb باید توانایی های خود را ارتقاء دهید. با بدست آوردن قدرت های جدید میل به گرفتن Orb بیشتر پیدا می كنید كه یك ایده هوشمندانه برای هیجانی كردن بازی است. شما از همه توانایی هایتان برای ارتقاء یافتن آن ها استفاد می كنید و نوعی اعتیاد به آن پیدا می كنید. این موضوع در بخش چندنفره بیشتر به چشم می آید، تصور كنید كه Agent شما بیش از دیگر بازیكن های Live پرش كند و یا بتوانید یك كامیون را بلند كنید و به سمت دشمنان پرت كنید. از آنجایی كه هیچ داستانی وجود ندارد، ماموریت ها خیلی تكراری هستند. در كل در این بازی از اول تا انتهای بخش تك نفره باید دو كار انجام دهید. Tactical Pointهای نیروهای دشمن را به دست آورید و در پشت بام ها به دنبال لیزرهای انرژی باشید. اما باید توجه كرد که حتی در بخش تك نفره تكیه اصلی بازی به این ماموریت ها نیست، بلكه هدف اصلی Level Up كردن شخصیت اصلی است كه در ادامه به یك نوع لازمه برای پیشبرد مراحل تبدیل می شود. تا اینجا تمام ایده های مثبت در نسخه قبل وجود داشتند و به همین دلیل از Crackdown 1 به عنوان یك بازی پیچیده از لحاظ ساختاری یاد می شود. ولی آیا Ruffian چیزی به این ایده های مثبت اضافه كرده؟ جواب منفی است. Ruffian در واقع هیچ چیزی به جز سریع تر Level Up شدن شخصیت به این بازی اضافه نكرده و حتی ضعف های نسخه قبل را نیز برطرف نكرده است. هنوز اشكالات بالا رفتن از ساختمان ها درست همانند نسخه اول در بازی وجود دارند. سیستم Auto Luck اسلحه ها همانند قبل قابل تغییر نیست و خیلی مشكل ساز می شود. تنوع ماشین ها كم شده و در كل خیلی به ندرت پیش می آید که ماشینی را در خیابان ببینید، این در حالیست كه استفاده از ماشین آنچنان ضروری نیست، چون وقتی شما می توانید پرش های بلند داشته باشید چه نیاز به وسیله نقلیه دارید؟ در كل Ruffian هیچ چیز جدیدی به گیم پلی اضافه نكرده و كنترل آن را اصلاح نكرده است. با این حال ایده های ناب Crackdown 1 آنقدر هوشمندانه است كه باز هم بازی كردن  Crackdown 2 را تا حدودی، به خصوص در بخش چندنفره هیجانی می كند.
 
نتیجه گیری

Crackdown 2 در حقیقت همان نسخه اصلی است كه فقط تنها تفاوت آن عرضه شدن در سال 2010 است. Microsoft اخیرا در زمینه بازی های انحصاری خیلی ضعیف عمل كرده، این در حالیست كه Sony با عنوان هم سبك Crackdown یعنی inFamous 1,2 همه را شوكه كرده است. Crackdown 2 جذابیت های زیادی دارد، ولی نقص های آن هم قابل چشم پوشی نیست.