Crackdown vs. inFamous
 
در راستای مقایسه بازی های انحصاری X360 با PS3 به سبك بازی های Open-World می رسیم. قطعا بزرگترین عنوان Open-World شركت Microsoft بازی Crackdown 1,2 است و در آن طرف Sony با inFamous وارد این سبك شد.
 

معرفی

شركت Realtime Worlds كه توسط خالق GTA اصلی، یعنی دیوید جونز (David Jones) ساخته شده، ابتدا قرار بود ایده اصلی بازی جدید آن ها یعنی APB را داشته باشد كه بنا به محدودیت و مشكلات خاص این طور ساخته نشد. بازی گر چه دارای بخش تك نفره بود، ولی تمركز اصلی آن روی قسمت چندنفره بود. Microsoft با دیدن این بازی به آن علاقه مند شد و حق انتشار آن را به صورت انحصاری برای X360 خریداری كرد. یك IP جدید همیشه نیازمند به تبلیغات زیاد است و Microsoft با آگاهی از این مورد دست به اقدامی هوشمندانه زد. شما با خرید Crackdown می توانستید تست بتای یكی از محبوب ترین بازی های تاریخ یعنی Halo 3 را تجربه كنید. همین موضوع دلیل خوبی برای فروش نزدیك به 2 میلیونی بازی بود كه علی رقم امتیازهای متوسط و این كه اولین شماره از Crackdown بود، از فروش بسیار عالی برخوردار شد. Microsoft با مشاهده فروش بالای نسخه اول، سریعا به فكر ساخت دنباله این بازی شد. Realtime Worlds تصمیم نداشت این بازی را بسازد، چون آن ها ایده بزرگتری را با APB در نظر داشتند. Microsoft در اینجا تصمیم گرفت شركتی جدید به نام Ruffian تاسیس كند و كار ساخت Crackdown 2 را به آن ها بسپرد. وقتی Microsoft با Crackdown پول پارو می كرد، Sucker Punch خالق سری بازی های Sly Cooper تصمیم عجیبی گرفت. آن ها كه در كارنامه خود فقط یک بازی كارتونی داشتند، تصمیم گرفتند برای نسل جدید و كنسول PS3 یك بازی جدی بسازند. Sucker Punch همیشه در خلق شخصیت های معروف حرفه ای بوده و این بار آن ها تصمیم گرفتند یك ابر قهرمان را در یك محیط بزرگ جای دهند. inFamous 1 یك موفقیت عالی بود. گر چه شروع مالی بازی آنچنان قوی نبود، ولی به تدریج این بازی بیش از 1.5 میلیون فروخت.
 
داستان

دیوید جونز با خلق Crackdown بیشتر تصمیم داشت یك بازی چندنفره بسازد كه در یك شهر با یك گیم پلی جذاب پیش برود. تمركز زیاد سازندگان روی این موضوع باعث شد به طور كلی هیچ داستانی در Crackdown وجود نداشته باشد. این بازی دارای گیم پلی بسیار اعتیاد آوری است كه Realtime Worlds متاسفانه فقط به همین موضوع تكیه كرد و كلا داستان را فراموش كرد. صد درصد موفقیت Crackdown با یك داستان قوی بسیار بیشتر و بهتر بود كه می توانست قشر وسیعی از بازیكن های بخش تك نفره را به خود جذب كند و البته فروش بیشتری داشته باشد. در مقابل inFamous داستان بسیار جالبی را پیش می گیرد. شخصیت اصلی بازی کول (Cole) یك پیك موتوری است كه روزی بدون آن كه بداند یك بمب بزرگ را حمل می كند و نتیجه انفجاری بزرگ در Empire City است. موجودات زامبی مانند زیادی به وجود می آیند، ولی کول نه تنها از این حادثه جان سالم به در می برد، بلكه به یك ابر قهرمان تبدیل می شود. در نگاه اصلی، ساز و كارها و مضامین این دو بازی شبیه به هم هستند. مضامینی مثل ابر قهرمان، هرج و مرج در شهر، شكل گیری زامبی ها و نجات شهر در این دو بازی وجود دارند، ولی برنده اصلی كسی است كه به بهترین نحو از این موارد استفاده كند. در Crackdown شما حتی نمی دانید اسم قهرمان اصلی چیست، چه برسد به این كه انتظار یك شخصیت پردازی از آن را داشته باشید! این در حالیست كه SP در inFamous شخصیتی جدی با پیچیدگی های خاص خلق می كند كه همانند بازی های قبل خود به یك سوپر قهرمان محبوب تبدیل می شود. این شخصیت پردازی حتی در انتهای بازی بیشتر عمق پیدا می كند و شما را با یك سورپرایز بزرگ روبرو می كند. inFamous بازی نیست كه فقط به یك شخصیت بپردازد و ما شخصیت های زیادی را در بازی می بینیم كه تاثیر زیادی روی شخصیت اصلی و داستان كلی دارد. در نهایت برنده این قسمت مسلما inFamous خواهد بود. این مقایسه را حتی می توانیم بین Crackdown 2 و inFamous 2 هم انجام دهیم، چون Crackdown 2 هیچ داستانی ندارد و این در حالیست كه اخبار روز به ما می گوید داستان inFamous 2 حتی قوی تر از گذشته است.
 
گیم پلی

مقایسه این دو قسمت واقعا سخت است، چون هر دوی این بازی ها با توجه به Open-World بودن گیم پلی سرگرم كننده و جذابی دارند. Crackdown گیم پلی بسیار هوشمندانه و خلاقی داشت به طوری كه حتی inFamous هم تقلیدهایی از آن كرده بود. Realtime Worlds در زمینه گیم پلی باز هم یك طرفه كار كرده است. آن ها جذایت روند گیم پلی را نگه داشته و از آن طرف تنوع مرحله را فراموش كردند. این موضوع وقتی بیشتر حاد می شود كه داستانی هم در این بازی نیست. پس دو عامل داستان و مرحله سازی كه سهم بزرگی در جذابیت و كشش بازی دارند در Cracdown فراموش شده اند. inFamous روند جدایی را خلق می كند. SP با قرار دادن Mini Gameهای زیاد در بطن مراحل مختلف و متنوع به این بازی Open-World جذابیت زیادی داده است. تنوع مراحل و افزایش قدرت تدریجی در ادامه دادن مراحل (عملكردی مخالف با Crackdown كه فقط با Orbها شخصیت شما Upgrade می شد) نوعی كشش در مخاطب ایجاد می كند. حال این موضوع را در كنار داستان قوی قرار دهید تا شكست Crackdown را مشاهده كنید. در كل inFamous چه در نسخه اول و چه در نسخه دوم (با توجه به تریلرها و سوابق سازندگان) برتر از Crackdown است. البته شكی در عالی بودن گیم پلی Crackdown نیست، ولی نبود مرحله و داستان ضربه ای به این قسمت زده كه SP عكس آن را اجرا می كند و نتیجه مثبتی هم می گیرد.
 
گرافیك

هر چقدر كه این دو بازی در گیم پلی شبیه به هم هستند، در گرافیك با هم تفاوت های زیادی دارند. گرافیك Crackdown كاملا Cell-Shade هست. سبك گرافیكی كه دیوید جونز دوست داشت همیشه در GTA وجود داشته باشد. گرافیك Crackdown 1 نه عالی بود و نه بد، طوری كه می توان كلمه خوب را برای آن برگزید. رنگ های شاد، طراحی كمیك مانند شخصیت ها و ماشین ها بسیار جالب بودند و این بازی را بیشتر در زمینه هنری، تازه جلوه می كرد تا از نظر فنی. متاسفانه در نسخه دوم سازندگان نه تنها پیشرفتی در این زمینه انجام ندادند، بلكه بسیاری از عناصر پایه Cell-Shade را زیر پا گذاشتند كه نتیجه اصلا راضی كننده نبود. از آن طرف inFamous گرافیك جدی داشت كه البته این بازی هم شاهكار نبود و ایرادهای خاص خود را داشت. بعضی بافت های كم جزئیات و عدم نبود Anti-Aliasing صدمات بدی به گرافیك بازی زده بود. انیمیشن های قوی کول بالاتر از Crackdown قرار می گیرد. دموهای بازی به صورت كمیك مانند روایت می شدند كه از كیفیت خوبی برخوردار بودند. طبق تریلرهای عرضه شده، inFamous 2 از نظر گرافیكی نه تنها مشكل آنچنانی ندارد، بلكه به یكی از عناوین چشمگیر PS3 تبدیل شده است. این در حالیست كه Crackdown 2 یك شكست مطبق در زمینه گرافیك بود. این در حالیست كه مسئله فاصله زمانی این دو بازی از هم هیچ ربطی به كیفیت گرافیكی پایین Crackdown 2 ندارد. در نهایت گرافیك inFamous از Crackdown بالاتر بود، ولی از نظر هنری این Crackdown بود كه زیباتر كار كرده بود. در مورد گرافیك Crackdown 2 با inFamous 2 باید گفت: "حتما شوخی می كنی ؟"
 
موسیقی/صداگذاری

صداگذاری در Crackdown 1,2 محدود به صدای انفجار و تیراندازی می شود و كلا كسی حرف نمی زند. این در حالیست كه صدای جدی کول در inFamous 1 یك هنرمندی فوق العاده از صداگذار آن بود (متاسفانه در نسخه دوم صداپیشه بازی عوض شده است). در زمینه موسیقی Crackdown 1,2 كاملا عاجز از این هستند و در طرف مقابل SP سراغ آمون توبین (Amon Tobin) آهنگساز خبره Splinter Cell: Double Agent رفته است كه نتیجه، تم های هیجانی و آخرالزمانی زیبا بود. inFamous در این زمینه از دو Crackdown سبقت می گیرد و مسلما بسیار جذاب تر عمل می كند.

فروش و بخش اقتصادی

از این پس در این مقایسه ها قسمت جدیدی به نام فروش و بخش اقتصادی قرار می دهیم كه بازی ها را از نظر فروش و عمل كرد ناشران آن بررسی می كنیم. Microsoft در زمینه بازاریابی و اقتصادی Crackdown بسیار خوب عمل كرد. این بازی یك IP جدید بود كه امتیازهای نه چندان بالایی گرفت و همچنین در روزهای اول كار X360 عرضه شد، اما فروش خیره كننده یك میلیون و ششصد هزار نسخه ای بازی تمام این موانع را از سر راه برمی دارد. علت اصلی این موفقیت همانطور كه ذكر شد وجود تست بتای Halo 3 در این بازی بود. Halo 3 محبوب ترین بازی X360 و یكی از پر فروش ترین بازی های تاریخ است كه مسلما هواداران آن برای زودتر بازی كردن Halo دست به هر كاری می زنند. در مقابل inFamous از نظر برنامه ریزی اقتصادی اصلا خوب كار نكرده بود. عرضه بازی هم زمان با E3 بود كه اصلا فصل خوبی برای عرضه یك بازی انحصاری نیست. تبلیغات بازی بسیار كم بود و فروش ابتدایی بازی هم آنچنان قوی نبود. اما امتیازهای بالای inFamous هر كسی را ترغیب به امتحان كردن این بازی می كرد كه نتیجه فروش تدریجی بالای بازی بود كه چیزی در حدود یك میلیون و پانصد و هفت هزار نسخه بود كه برای یك IP تازه وارد بسیار خوب است. در این بخش می توان برنده را Microsoft دانست كه با سیاست های درست یك بازی متوسط را با فروش بسیار بالایی روبرو كرد.