هر روز بازی ها به صنعت سینما بسیار نزدیک تر می شوند. نه تنها صحنه های اکشن و جلوه های ویژه در بازی ها بسیار شبیه به فیلم های بزرگ هالیوودی شده، بلکه از نظر محتوی، شخصیت پردازی و داستان با نمونه های خیلی جالبی روبرو هستیم. در این مقاله قصد داریم به روابط بین شخصیت های Co-Op بپردازیم، روابطی که نیازمند عمق و پردازش قوی برای واقعی تر شدن هستند.

Kane & Lynch
 
Dead Men & Dog Days
 
شرکت IO Interactive همیشه در خلق شخصیت های محبوب موفق بوده است. سری بازی های Hitman با وجود شخصیت پیچیده Agent 47 به یکی از محبوب ترین شخصیت های صنعت بازی تبدیل شد. بعد از Hitman سازندگان این بازی سراغ دو شخصیت دیگر رفتند که همانند Agent 47 بسیار عمیق و جالب بودند. محوریت خلق این گونه شخصیت ها بر مبنای استانداردهای شخصیت پردازی های هالیوود است که یک نوع سوپر قهرمان با مشکلات اخلاقی هستند. شخصیت هایی که IO خلق می کند، نه انسان های خوبی هستند و نه بد، آن ها همان خصوصیات عوام را دارند که به قولی نوعی شخصیت های خاکستری هستند. کین و لینچ اگر چه از نظر گذشته خود آنچنان غنی نیستند، ولی در زمان حال و روند بازی بسیار خوب تعریف شده و مخاطب به خوبی با آن ها رابطه برقرار می کند. کین و لینچ شخصیت هایی هستند که اگر یکی از آن ها نباشد و یا این که ناقص پرداخته شود، شخصیت دوم هم حرف خاصی برای گفتن نخواهد داشت. این دو شخصیت کسانی هستند که در گذشته کارهای بدی انجام داده اند و حال در حین پس دادن تاوان آن، نیم نگاهی هم به رستگاری شخصیتی دارند. کین در Dead Men کسی نبود که قصد جبران گناهان گذشته را داشته باشد، ولی در طی پیدا کردن دختر خود کم کم با صعود شخصیتی در کین روبرو می شویم. لینچ در مقابل کسی است که همه فکر می کنند دیوانه است. او متهم به قتل همسر خود شده است. لینچ نمادی از یک انسان اسیر قرص و دارو هست که ذهن و زندگی بسیار پیچیده ای دارد. تقابل و در کنار هم قرار گرفتن این شخصیت ها بسیار ریز و دقیق صورت گرفته که نتیجه توجه زیاد هالیوود به کارهای IO است. فیلم Hitman از روی بازی IO ساخته شد که اصلا نتوانست پیچش های Agent 47 را نشان دهد. همچنین سال پیش فیلم Kane & Lynch تایید شد. کین و لینچ نمونه بارز یک شخصیت پردازی متقابل در یک بازی Co-Op هستند.
 

Elliot Salem & Tyson Rios
 
Army of Two: The 40th Day
  و Army of Two
در مقابل شخصیت پردازی متقابل IO، شرکت EA با ساخت بازی Army of Two قصد داشت یک عنوان Co-Op خوش ساخت بسازد که اصلا نتوانست از لحاظ شخصیت پردازی موفق باشد. شخصیت های سیلم (Salem) و ریوس (Rios) اصلا در قالب دو PMC مبارز خوب کار نکردند. شخصیت پردازی این دو شخصیت به جای این که حس دو سرباز را داشته باشد، بیشتر شبیه به یک ماشین جنگی است. نه تنها ما در مورد گذشته این دو شخصیت چیزی نمی دانیم، بلکه حتی در طی بازی هم چیزی از آن ها نمی فهمیم. خصوصیات اخلاقی این دو شخصیت اصلا معلوم نیست، نمی دانیم آن ها طرفدار چه چیزی هستند و به قولی حتی مرز خوبی و بدی بین آن ها مشخص نیست. در این بین ریوس به لطف صداگذاری خوب نولان نورث (Nolan North) خیلی بهتر از سیلم طراحی شده، ولی مشکل اینجاست که تنها یک صدای خوب باعث ایجاد یک شخصیت پردازی خوب هم می شود؟ ریوس و سیلم در دو بازی خود بسیار ضعیف عمل کرده اند که البته مشکل این موضوع از عدم پرداخت خوب داستان سرچشمه می گیرد.
 

Chris Redfield & Sheva Alomar
 
Resident Evil 5

هر چند شماره پنجم Resident Evil آنچنان همانند نسخه های قبل موفق عمل نکرد، ولی در قسمت Co-Op شخصیت پردازی خوبی داشتند. چه در هالیوود و چه در صنعت بازی رسم بر این بوده است که روابط همکاری بین شخصیت زن و مرد در آخر به روابط احساسی می انجامد که به نوعی ضد جو نظامی و جدی فیلم است. کریس ردفیلد (Chris Redfield) گذشته غنی ای دارد و این زندگی نامه در نسخه های قبل Resident Evil تعریف شده، ولی آیا کسی که نسخه های قبل را بازی نکرده، می تواند نوعی رابطه خوب و به قولی شناخت مناسب از کریس پیدا کند؟ متاسفانه در جواب این سوال باید گفت: "نویسنده بازی اصلا در این زمینه موفق نبوده است. گذشته کریس برای تازه واردان RE بسیار گنگ است". در مقابل شوا (Sheva) یک شخصیت جدید در این سری بازی ها است که نسبتا خوب طراحی شده است. شوا کسی نیست که در قالب یک زن مبارز با بدن نمایی و مسائل احساسی قصد جذب مخاطب را داشته باشد، هر چند مدل لباس او به عنوان یک سرباز اصلا مناسب نیست و مسلما طراحی لباس شوا خالی از استانداردهای جذب مخاطب هالیوود نبوده، اما مسئله مهم تر این است که شوا هیچ رابطه احساسی با کریس برقرار نمی کند که همین مسئله باعث بیشتر واقعی جلوه دادن او شده است. رابطه بین کریس و شوا کاملا یک رابطه همکاری در مبارزه است که البته ضعف های زیادی دارد، ولی بسیار بهتر از نمونه قبل، یعنی Army of Two کار شده است.
 

Prince & Elika
 
Prince of Persia 2008
در نسخه 2008 بازی محبوب Prince of Persia دو شخصیت بسیار جالب شاهزاده (Prince) و الیکا (Elika) را می بینیم. تقابل این دو شخصیت به شدت زیبا کار شده است. در ابتدای کار، ما یک بیابانگرد (شاهزاده) می بینیم که به دنبال خر خود (فرح) می گردد. شخصیت شاهزاده در شروع داستان بسیار شخصیت شوخ طبعی است که در مدت کمی شما را عاشق خود می کند و در ادامه ما با شخصیت مونثی به نام الیکا روبرو می شویم که بسیار جدی است. این گونه قرار دادن شخصیت ها در کنار هم، کار بسیار ظریفی است. طراحی یک شخصیت شوخ طبع در کنار شخصیتی جدی همیشه ترکیب خوبی بوده که POP 2008 شرکت Ubisoft به خوبی این تعادل را برقرار کرده است. اختلاف نظر الیکا و شاهزاده در ابتدا بسیار زیاد است، ولی در ادامه نویسنده بدون این که تغییری در شخصیت این دو شخصیت ایجاد کند این اختلاف نظر و عقیده را طوری در کنار هم قرار می دهد که ما الیکا و شاهزاده را عاشق هم می بینیم. تقابل مناسب بین شخصیت شاهزاده و الیکا بسیار موفق بود که نتیجه خلق دو شخصیت بسیار جذاب شده است.
 

Ratchet & Clank
 
Ratchet & Clank Series
خیلی کار سختی است که یک ربات و یک لومبکس را شخصیت پردازی کنیم و حتی در کنار هم قرار داده و نوعی رابطه خوب بین آن ها ایجاد کنیم! Insomniac به خوبی توانست از عهده این کار بر آید. شوخ طبعی ها و صحنه های احساسی بین این دو آنقدر جان دار و زیباست که سخت است باور کنیم که این دو شخصیت انسان نیستند. کلنک (Clank) و رچت (Ratchet) همیشه به هم وفادار هستند و موفقیت های آن ها هیچ گاه به تنهایی به دست نمی آید. نوع وفاداری که Insomniac در این دو شخصیت ایجاد کرده، بسیار لطیف ساخته شده است. این دو یار قدیمی در حین داستان به خوبی پرداخته می شوند، طوری که برای پی بردن به ماهیت و خصوصیات آن ها نیاز به گذشته نیست. حتی اگر شما هیچ کدام از نسخه های این سری بازی ها را امتحان نکرده باشید، تنها با یک شماره از آن می توانید به تمام خصوصیات این دو شخصیت پی برده و عاشقشان شوید. Insomniac در کنار شخصیت پردازی مناسب و متقابل، کاری زیباتر به نام جان بخشی به آهن ها و چرخ دنده ها کرده که بسیار زیبا شده است.